رز زرد کوچولو

خولبتو می دیدم!!

خدایا! تو در آن بالا بر قله ی الوهیت٬تنها چه می کنی؟

ابدیت را بی نیازمندی٬بی چشم به راهی٬بی امید چگونه به پایان خواهی برد؟

ای که همه ی هستی از تو است٬تو خود برای که هستی؟

چگونه هستی و نمی پرستی؟

چگونه می توانم باور کنم که تو نمی دانی که پرستش در قلب کوچک من٬

پرستنده ی خاکی و محتاج تو٬

از همه ی آفرینش تو بزرگ تر است٬

                                    خوب تر است٬

                                             عزیزتر است؟

  چگونه نمی دانی که عبودیت از معبود بودن بهتر است؟

                        نمی دانی که ما از تو خوشبخت تریم؟

ای خدای بزرگ!

تو که بر هر کاری توانایی!

چرا کسی را برای آنکه بدان عشق بورزی٬بپرستی

بر دامنش به نیاز چنگ زنی٬

غرورت را بر قامت بلندش بشکنی٬

                                     برایش باشی٬نمی آفرینی؟

ای تو که بر هر کاری توانایی٬ای قادر متعال!

چرا چنین نمی کنی؟

مگر غرورها را برای آن نمی پروریم تا بر سر راه مسافری

که چشم بر راه آمدنش هستیم قربانی کنیم؟

خدایا تو از چشم به راه کسی بودن نیز محرومی؟

                                                               دکتر علی شریعتی

                                                                                         دو پاره ابر ، آرام و خوش آهنگ

                                                                                                       به سراغ هم آمدند.

                                                              ناگهان برقی زد و قهقهه ی دیداری.

                         و دو نیمه سیب سقراطی ، یک سیب شد.

                                    و باریدن گرفت.

  و نخستین بهار ، آغاز شد.

امسال هم گذشت.با همه خوبی ها و بدی هاش.با همه غم ها و شادی هاش.با همه ی خاطراتش.با همه ی قشنگی هاش.

همه چیز میگذره...پس شاید بهتر باشه ما هم از هم بگذریم.

سال گذشته

 به خودم قول داده بودم که از کسی کینه به دل نگیرم.یا اگه گرفتم زود فراموشش کنم.دلمو سیاه نکنم.دل من جای چیزای دیگه هست نه کینه و نفرت و غم و اندوه.به قولم عمل کردم و از این بابت خوشحالم.

زیر قولم نزدم.

امسال هم

به خودم قول می دم که ارادمو قوی کنم.و برای اهدافم تا پای جون تلاش کنم.

از پشیمانی و کاش و آه و افسوس بدم میاد.راستش ازشون می ترسم.دوست ندارم هیچوقت به سراغم بیان.نمیگم می خوام موفق ترین آدم دنیا باشم اما می خوام طوری زندگی کنم که برای سر بالا کردن جلو دیگران نیازی به نقاب زدن نداشته باشم.

این آخرین پست سال 87 هست.از الان تا 5 یا 6 یا 7 تیر دیگه بروز نمیشم.می خوام تلاشمو بکنم تا به اون چیزی که می خوام برسم.یا لااقل اگر نرسیدم پشیمانی نیاد سراغم.

دلت شاد و لبت خندان بماند

برایت عمر جاویدان بماند

خدا را می دهم  سوگند بر عشق

هر آن خواهی برایت آن بماند

به پایت ثروتی افزون بریزد

که چشم دشمنت حیران بماند

تنت سالم سرایت سبزه باشد

برایت زندگی آسان بماند

تمام فصل سالت عید باشد

چراغ خانه ات تابان باشد... .

پ.ن 1: تو خونه تکونی دلامون همدیگه رو بیرون نکنیم.بدی ها رو دور بریزیم.

پ.ن 2 :سعی کنیم که نقاب به صورت نزنیم یا اگر زدیم به اونی که هستیم شباهت داشته باشه.

پ.ن 3 :چشمامو می بندم.....یک لبخند....یک دم بزرگ......نگه می دارم... یه آسمون آبی که جای جای اون میشه خدا رو حس کرد..... حالا یک بازدم.....

آخیش....خالی شدم.... .همیشه اینجوری خالی میشم.حالا یک لبخند که محوش نمیکنم.....

پ.ن 4 :از 87 راضی بودم اما می خوام 88 بهتر باشه.خدایا کمکم کن تا بتونم .....

پ.ن 5 :دوست دارم وقتی که برگشتم گلباران قدم های نازتونو ببینم....محتاجم به دعا.

پ.ن آخر: دنيا را برايتان شاد شاد و شادي را برايتان دنيا دنيا آرزومندم... .

کوثر-26 اسفند 87

هرسال 20 اسفند هزاران شهاب به سمت زمين هجوم ميارن...

 چه اتفاقي افتاده که آسمونيا ميخوان خودشونو به زمين برسونن؟

 اونا به پيشواز حضور مسافري ميان که زمينو با گامهاي مهربونش نوازش کرد...

تا سفرشو از خودش به خدا شروع کنه ....

و امسال چهادهمین سالی هست که این شهاب ها به زمین میان....

شیوای نازنینم امروز سالگرد تولدت هست ، گل نازم تولدت مبارک.

خیلی دوستت دارم و صمیمانه تولدت رو تبریک می گم.

«تولدت مبارک»

 اینم وبلاگ خوشگلش...http://www.shiva-k12.blogfa.com 

چه لطيف است حس آغازي دوباره،

و چه زيباست رسيدن دوباره به روز زيباي آغاز تنفس...

و چه اندازه عجيب است ، روز ابتداي بودن !

و چه اندازه شيرين است امروز...

                                                روز ميلاد...

                                                                   روز تو...

                                                                                روزي که تو آغاز شدي...

                                                                                                                    تولد مبارک... .

شیوا جون ببخشید اگر کم هست.خودت که می دونی کنکووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووور!

دوست دارم عزیزم.

و به مهتاب بگو  صفحه ی ذهن کبوتر آبی ست.

 خواب گل مهتابی ست.

ای نهایت در تو

                 ابدیت در تو

                             ای همیشه با من

                                                تا همیشه بودن...

 باز کن چشمت را تا که گل باز شود.

قصه ی زندگی آغاز شود.

تا که از پنجره ی چشمانت،

                                  عشق آغاز شود.

تا دلم باز شود...

دلم اینجا تنگ است.

  دلم اینجا سرد است.

                              فصلها بی معنی، آسمان بی رنگ است.

سرد سرد است اینجا...

           باز کن پنجره را

              باز کن چشمت را گرم کن جان مرا...

                                                        باز کن پنجره را...

هر وقت تو زندگی به یه در بزرگ که یه قفل روش بود رسیدی ،

نترس !

         نا امید نشو !

                            چون اگه قرار بود در باز نشه ،

                                                                 جاش یه دیوار می ذاشتند... .