| تبليغات | X |
خدایا! تو در آن بالا بر قله ی الوهیت٬تنها چه می کنی؟
ابدیت را بی نیازمندی٬بی چشم به راهی٬بی امید چگونه به پایان خواهی برد؟
ای که همه ی هستی از تو است٬تو خود برای که هستی؟
چگونه هستی و نمی پرستی؟
چگونه می توانم باور کنم که تو نمی دانی که پرستش در قلب کوچک من٬
پرستنده ی خاکی و محتاج تو٬
از همه ی آفرینش تو بزرگ تر است٬
خوب تر است٬
عزیزتر است؟
چگونه نمی دانی که عبودیت از معبود بودن بهتر است؟
نمی دانی که ما از تو خوشبخت تریم؟
ای خدای بزرگ!
تو که بر هر کاری توانایی!
چرا کسی را برای آنکه بدان عشق بورزی٬بپرستی
بر دامنش به نیاز چنگ زنی٬
غرورت را بر قامت بلندش بشکنی٬
برایش باشی٬نمی آفرینی؟
ای تو که بر هر کاری توانایی٬ای قادر متعال!
چرا چنین نمی کنی؟
مگر غرورها را برای آن نمی پروریم تا بر سر راه مسافری
که چشم بر راه آمدنش هستیم قربانی کنیم؟
خدایا تو از چشم به راه کسی بودن نیز محرومی؟
دکتر علی شریعتی
نوشته شده توسط کوثر در چهارشنبه بیست و یکم مرداد 1388 ساعت 19:22 موضوع | لینک ثابت
دو پاره ابر ، آرام و خوش آهنگ
به سراغ هم آمدند.
ناگهان برقی زد و قهقهه ی دیداری.
و دو نیمه سیب سقراطی ، یک سیب شد.
و باریدن گرفت.
و نخستین بهار ، آغاز شد.
امسال هم گذشت.با همه خوبی ها و بدی هاش.با همه غم ها و شادی هاش.با همه ی خاطراتش.با همه ی قشنگی هاش.
همه چیز میگذره...پس شاید بهتر باشه ما هم از هم بگذریم.
سال گذشته
به خودم قول داده بودم که از کسی کینه به دل نگیرم.یا اگه گرفتم زود فراموشش کنم.دلمو سیاه نکنم.دل من جای چیزای دیگه هست نه کینه و نفرت و غم و اندوه.به قولم عمل کردم و از این بابت خوشحالم.
زیر قولم نزدم.
امسال هم
به خودم قول می دم که ارادمو قوی کنم.و برای اهدافم تا پای جون تلاش کنم.
از پشیمانی و کاش و آه و افسوس بدم میاد.راستش ازشون می ترسم.دوست ندارم هیچوقت به سراغم بیان.نمیگم می خوام موفق ترین آدم دنیا باشم اما می خوام طوری زندگی کنم که برای سر بالا کردن جلو دیگران نیازی به نقاب زدن نداشته باشم.
این آخرین پست سال 87 هست.از الان تا 5 یا 6 یا 7 تیر دیگه بروز نمیشم.می خوام تلاشمو بکنم تا به اون چیزی که می خوام برسم.یا لااقل اگر نرسیدم پشیمانی نیاد سراغم.
دلت شاد و لبت خندان بماند
برایت عمر جاویدان بماند
خدا را می دهم سوگند بر عشق
هر آن خواهی برایت آن بماند
به پایت ثروتی افزون بریزد
که چشم دشمنت حیران بماند
تنت سالم سرایت سبزه باشد
برایت زندگی آسان بماند
تمام فصل سالت عید باشد
چراغ خانه ات تابان باشد... .
پ.ن 1: تو خونه تکونی دلامون همدیگه رو بیرون نکنیم.بدی ها رو دور بریزیم.
پ.ن 2 :سعی کنیم که نقاب به صورت نزنیم یا اگر زدیم به اونی که هستیم شباهت داشته باشه.
پ.ن 3 :چشمامو می بندم.....یک لبخند....یک دم بزرگ......نگه می دارم... یه آسمون آبی که جای جای اون میشه خدا رو حس کرد..... حالا یک بازدم.....
آخیش....خالی شدم.... .همیشه اینجوری خالی میشم.حالا یک لبخند که محوش نمیکنم.....
پ.ن 4 :از 87 راضی بودم اما می خوام 88 بهتر باشه.خدایا کمکم کن تا بتونم .....
پ.ن 5 :دوست دارم وقتی که برگشتم گلباران قدم های نازتونو ببینم....محتاجم به دعا.
پ.ن آخر: دنيا را برايتان شاد شاد و شادي را برايتان دنيا دنيا آرزومندم... .
کوثر-26 اسفند 87
نوشته شده توسط کوثر در دوشنبه بیست و ششم اسفند 1387 ساعت 17:1 موضوع | لینک ثابت
هرسال 20 اسفند هزاران شهاب به سمت زمين هجوم ميارن...
چه اتفاقي افتاده که آسمونيا ميخوان خودشونو به زمين برسونن؟
اونا به پيشواز حضور مسافري ميان که زمينو با گامهاي مهربونش نوازش کرد...
تا سفرشو از خودش به خدا شروع کنه ....
و امسال چهادهمین سالی هست که این شهاب ها به زمین میان....
شیوای نازنینم امروز سالگرد تولدت هست ، گل نازم تولدت مبارک.
خیلی دوستت دارم و صمیمانه تولدت رو تبریک می گم.
فدای مهربونیات.
«تولدت مبارک»
اینم وبلاگ خوشگلش...http://www.shiva-k12.blogfa.com
چه لطيف است حس آغازي دوباره،
و چه زيباست رسيدن دوباره به روز زيباي آغاز تنفس...
و چه اندازه عجيب است ، روز ابتداي بودن !
و چه اندازه شيرين است امروز...
روز ميلاد...
روز تو...
روزي که تو آغاز شدي...
تولد مبارک... .
شیوا جون ببخشید اگر کم هست.خودت که می دونی کنکووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووور!
دوست دارم عزیزم.
نوشته شده توسط کوثر در سه شنبه بیستم اسفند 1387 ساعت 0:7 موضوع | لینک ثابت
باز کن پنجره را
و به مهتاب بگو
صفحه ی ذهن کبوتر آبی ست.
خواب گل مهتابی ست.
ای نهایت در تو
ابدیت در تو
ای همیشه با من
تا همیشه بودن...
باز کن چشمت را تا که گل باز شود.
قصه ی زندگی آغاز شود.
تا که از پنجره ی چشمانت،
عشق آغاز شود.
تا دلم باز شود...
دلم اینجا تنگ است.
دلم اینجا سرد است.
فصلها بی معنی، آسمان بی رنگ است.
سرد سرد است اینجا...
باز کن پنجره را
باز کن چشمت را گرم کن جان مرا...
باز کن پنجره را...
هر وقت تو زندگی به یه در بزرگ که یه قفل روش بود رسیدی ،
نترس !
نا امید نشو !
چون اگه قرار بود در باز نشه ،
جاش یه دیوار می ذاشتند... .
نوشته شده توسط کوثر در پنجشنبه یکم اسفند 1387 ساعت 17:30 موضوع | لینک ثابت
سخن دیگر نگفتی ای سخن پرداز خاموشم!
فراموشت نمی کردم چرا کردی فراموشم؟
ز سردی های خاک تیره،آغوشت چه می جوید؟
چه بد دیدی،چه بد دیدی زگرمی های آغوشم؟
نه چشم بسته بگشایی نه راه رفته باز آیی،
به مرگت بار تنهایی چه سنگین است بر دوشم!
به جز در دیده ام کی می پسندیدی سیاهی را؟
نمی بینی مگر اکنون که سر تا پا سیه پوشم؟
نه با هوشم نه بی هوشم،نه گریانم نه خاموشم،
همین دانم که می سوزم،همین دانم که می جوشم
پریشانم پریشانم،چه می گویم؟نمی دانم
ز سودای تو حیرانم،چرا کردی فراموشم؟
چرا کردی فراموشم؟
لاله جون تسلیت میگم.
می دونم گفتن اینکه غم آخرت باشه فایده ای نداره و مهدی دیگه بر نمی گرده. اما امیدوارم به خاطر نیت پاک مهدی هم که شده از این به بعد خوشبخت باشی عزیزم.
مهدی زود رفتی خیلی زود...!
نوشته شده توسط کوثر در دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387 ساعت 1:40 موضوع | لینک ثابت
درباره وبلاگ
ماه من!
ماه من غصه چرا؟
آسمان را بنگر كه هنوز٬
بعد صدها شب و روز
مثل آن روز نخست
گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد.
غم و اندوه ٬ اگر هم روزی ٬ مثل باران بارید
با دل شیشه ای ات ٬ از لب پنجره عشق زمین خورد و شكست.
با نگاهت به خدا
چشم شادی وا كن و بگو با دل خود
كه خدا هست هنوز... .
سلام.من کوثر متولد 4 اردیبهشت 1370 هستم.16 دی ماه سال 1386این وبلاگ رو ساختم.دل نوشته های خودم و مطالب زیبایی که از دوستان به من میرسه رو مینویسم تا خاطره باشه برای فرداها...
زندگی آنچه که زیسته ایم نیست
بلکه چیزی است که به یاد می آوریم... .
مرا کسی نساخت
خدا ساخت
اگر تـنهاترين تنها شوم
باز خدا هست
او جانشين همه ی نداشتن هاست... .
فهرست اصلی
نوشته های پیشین
طراح قالب
POWERED BY
